یاد معلم
بیاد سالروز عروج معلممان
آنها که رفتند کارحسینی کردند وانها که ماندند باید زیبنبی باشند
+ نوشته شده در پنجشنبه یکم تیر ۱۳۹۱ ساعت 17:9 توسط آگاهی
|
شریعتی واندیشه اش
بزرگان
تا سحر اي شمع بر بالین منامشب از بهر خدا بیدار باش
سایه ی غم ناگهان بر دل نشست
رحم کن امشب مرا غمخوار باش
آه ای یاران بفریادم رسید
ورنه مرگ امشب بفریادم رسد
ترسم آن شیرینتر از جانم ز راه
چون به دام مرگ افتادم رسد
گریه و فریاد بس کن شمع من!
بر دل ریشم نمک دیگر مپاش
قصه’ بیتابی دل پیش من
بیش از این دیگر مگو خاموش باش
همدم من مونس من شمع من
جز توام در این جهان غمخوار کو
ون دراین صحرای وحشتزای مرگ
وای بر من وای برمن یار کو؟
وندرین زندان امشب شمع من
دست خواهم شستن از این زندگی
تا که فردا هچو شیران بشکنند
ملتم زنجیرهای بندگی
نوشتههای پیشین
پیوندها
- پرنده رهایی
- شریعتی در تنهایی من
- رویای گمشده
- فریاد عشق
- خفتگان بیدار
- چکیده های ناب
- پایگاه اطلاع رسانی تاریخ ایران
- هیچ
- پاییز عشق
- وبلاگ محمد جواد مزینانی
- ققنوس از خاکستر بر میخیزد
- دل نوشته
- گلهای لیمویی
- روز سی ام
- شب پاییز
- دکتر علی شریعتی
- قهوه تلخ
- قلب شیشه اش
- صحیفه دل
- راه من
- بیا حالشو ببر
- ثانیه شمار بی کسی
- بهانه ای برای ماندن
- مفاهیم
- یکی یه دونه
- همه چیز پیدا میشه
- revolution
- فریابی گناهی
- آگر
- من.......تو
- عشق عشق عشق بلاعوض
- شهاب باران
- شب نامه
- زمزمه های دلتنگی
- طلوع
- مجله انسانیت
- هالی وود
- عشق فراموش شده
- شب،سکوت ،کویر
- بایدنوشت گاهنوشتهای من
- ازسر دلتنگی
- کوی خرابات
- عاشقان نسل
- تومممکن است در تمام دنیا فقط یک نفرباشی
- پایان سکوت
- دوستت دارم
- عشق رویایی
- پسرآریایی
- فریاد من
- تابستونی زمستونی
- دوست من سلام
- بی توماندن جان کندن است
- سیاه مشق
- بانوی شرقی
- فصل ها
- درهمسایگی خدا
- روزگار غریبیست
- دکتر علی شریعتی
- معلم انقلاب
- طلیعه حقیقت
- در سکوت انسانیت
- جایی برای روزهای بارانی
- روز از نو روزگار از نو