چهارده قرن است سرم را بر دیوار خانه ی خاموش و گلین محقری نهاده ام که از همه ی تاریخ بزرگتر است و هرگز به زور هیچ قصری و زر هیچ گنجی و تزویر هیچ معبدی سرم را لحظه ای برنگرفته ام و به سراغ خانه ی دیگری نرفته ام .

که در این خانه فاطمه هست . نخستین قربانی غصب و فریاد اعتراض مظلوم .

و علی هست . نخستین حق محکوم اشرافیت و نفاق .

که حسین هست . آقای شهیدان بشریت .

که زینب هست . پیام ابدی انقلاب و زبان گویای شهادت !

 

 

" گفتگو های تنهایی / ۱۲۴۷ "